![]() |
| Safo saltando a la mar de Théodore Chassériau |
Ente les sos
obres tien una triloxía dedicada a los Argonautes y la traxedia que nos toca: Sappho.
L’argumentu de la obra ye’l suicidiu de Safo por desamor, tema recurrente cuando falamos de la vida d’esta poetisa. De la vida real de Safo nun sabemos gran cosa, asina que l’espaciu pa divagar ya inventar ye ampliu. Nesti casu, dos elementos importantes van ser Faón, de quien Safo taba namorada, y Melita, la esclava de la que s’encaprichará Faón. Esti Faón en cuestión ye un personaxe mitolóxicu, un home de belleza estraordinaria por mor de la maxa d’Afrodita que como intercambiu de favores da-y esta guapura. El motivu de Safo namorada de Faón apaez yá nos clásicos llatinos, darréu qu’Ovidio nes sos Heroides inclúi una carta ficticia de Safo a Faón. Poro, nun podemos atribuir esta idea a Grillparzer.
La obra divídese en cinco actos. Sicasí, pa mi la división principal de la obra ye les trés formes en que caracteriza a la poetisa: la Safo triunfante y alabada, la Safo alloriada y la Safo apoteósica (nel sen etimolóxicu del términu). De mano recibimos a Safo como una muyer estimada na so comunidá, que llega cola corona de lloréu tres la so victoria lírica n’Olimpia ente vítores ya ixuxús de los habitantes de Mitilene.







